Inflatie boven verwachting, verzwakking van de werkgelegenheid: hoe moeten we tegenstrijdige gegevens lezen?

Twee releases die in tegengestelde richtingen wijzen

Twee reeksen Amerikaanse gegevens voor september 2026 wijzen in verschillende richtingen. Wat de inflatie betreft: de CPI steeg van 3,4% naar 3,7% op jaarbasis, de maandelijkse druk van 0,6% was de grootste in vijf maanden, de kern steeg met 0,3% op maandbasis en de prijsstijgingen waren verspreid over een breed scala aan componenten – een bewijs dat de inflatie nog niet is verdwenen. Wat de werkgelegenheid betreft: de loonlijsten voegden er slechts 29.000 toe, tegenover een prognose van 90.000, de maanden juli en augustus werden naar beneden bijgesteld met in totaal 60.000, en het werkloosheidspercentage steeg naar 4,2%.

Laag één: datakwaliteit en ruis

Voordat u de twee vergelijkt, moet u kijken hoe betrouwbaar ze zijn. De eerste afdrukken van loonlijsten zijn altijd substantieel herzien, en deze uitgave is twee maanden geleden met in totaal 60.000 herzien. De participatiegraad steeg met 0,2 procentpunt naar 61,8%, en herstel aan de aanbodzijde alleen al verhoogt het werkloosheidspercentage. Daarentegen is de brede spreiding van CPI over componenten een meer structurele beweging die moeilijker te verklaren is met één enkele factor.

De conclusie: werkgelegenheidsgegevens brengen meer ruis met zich mee, inflatiegegevens geven een geconcentreerder signaal af.

Laag twee: gewicht binnen de beleidsreactiefunctie

De bindende voorwaarde van de Fed is dat de inflatie niet is teruggekeerd naar de doelstelling. In dit stadium is de marginale impact van inflatiegegevens op het beleidstraject doorgaans groter dan die van werkgelegenheidsgegevens. De feitelijke marktprijzen bevestigen dit: de cumulatieve waarschijnlijkheid van een renteverhoging vóór het einde van het jaar is nog steeds boven de 85% gebleven, waarbij een vasthouden in oktober en een stijging van 25 basispunten in december worden ingeprijsd. De zwakkere werkgelegenheid heeft dit pad nog niet veranderd.

Laag drie: waar de verwachtingen zitten

Uit het onderzoek van de New York Fed blijkt dat de inflatieverwachtingen voor één jaar stijgen van 3,58% naar 3,9%, waarbij de driejaarsindex met 0,1 procentpunt stijgt. Verwachtingen zijn het moeilijkste deel van de reactiefunctie om mee om te gaan. Hoewel de verwachtingen nog steeds stijgen, wordt het gewicht van elke afzonderlijke werkgelegenheidsontwikkeling nog verder verlaagd.

Laag vier: wanneer de gewichten zouden omdraaien

Als de werkgelegenheid meerdere opeenvolgende publicaties niet aan de verwachtingen voldoet, terwijl de inflatieverwachtingen beginnen te dalen, verschuift het gewicht naar de werkgelegenheid. In sommige institutionele commentaren wordt ook opgemerkt dat de Fed verdeeld zou kunnen zijn over de vraag of twee opeenvolgende actiebijeenkomsten gerechtvaardigd zijn, en dat de stijgende rente op lange staatsobligaties en een sterkere dollar al een zekere mate van financiële verkrapping inhouden. Deze factoren worden dominant zodra de inflatie omslaat.

Wat het betekent voor de handel

Hoewel twee datasets met elkaar in conflict zijn, hebben directionele transacties doorgaans een lager trefferpercentage dan normaal, terwijl de volatiliteit hoger is. De betere aanpak is om het risico per transactie te beperken, een grotere stopafstand toe te staan ​​en de observatie te concentreren op veranderingen in de beleidsprijsstelling. De richting van de prijsstelling zegt meer over het werkelijke oordeel van de markt dan over de ups en downs van de data van één maand.