Όταν αυξάνεται η μεταβλητότητα, πώς πρέπει να αλλάζουν οι παράμετροι του δικτύου;

Η σιωπηρή υπόθεση πίσω από ένα πλέγμα

Ένα πλέγμα αποδίδει καλά σε κυμαινόμενες αγορές και υποθέτει σιωπηρά ότι η τιμή θα κυμανθεί εντός μιας προβλέψιμης ζώνης. Όταν η αστάθεια αυξάνεται ουσιαστικά, η τιμή είναι πιο πιθανό να τάσεις, και το πλέγμα συνεχίζει να προσθέτει προς την κατεύθυνση της τάσης, μετατρέποντας σε κατευθυντική έκθεση.

Κριτήριο ένα: βαθμονόμηση απόστασης βημάτων με ATR

Η απόσταση βημάτων πρέπει να ταιριάζει με την τρέχουσα αστάθεια. Ένα χρησιμοποιήσιμο σημείο εκκίνησης είναι ένα ATR ανά βήμα. Εάν η αρχική παράμετρος είχε οριστεί στο μισό ATR σε καθεστώς χαμηλής μεταβλητότητας, η χρήση της τώρα διπλασιάζει τον αριθμό των βημάτων και ωθεί τόσο τη συχνότητα πλήρωσης όσο και το μέγεθος θέσης πέρα ​​από αυτό που σκοπεύατε.

Κριτήριο δύο: όριο του συνολικού αριθμού βημάτων με πλάτος ζώνης

Το πάνω και το κάτω άκρο της ταινίας θα πρέπει να αναφέρονται σε γνήσια δομικά επίπεδα αντί να απέχουν ομοιόμορφα. Σημειώστε πρώτα τα υψηλά και τα χαμηλά των τελευταίων τριών μηνών και μετά ορίστε το συγκρότημα από αυτά. Το πλάτος της ζώνης διαιρούμενο με την απόσταση βημάτων δίνει τον μέγιστο αριθμό βημάτων. Πολλαπλασιάστε το με το μέγεθος ανά βήμα για να λάβετε τη μέγιστη έκθεση της στρατηγικής — και αυτός ο αριθμός πρέπει να βρίσκεται μέσα στην απόσυρση που μπορείτε να ανεχτείτε.

Κριτήριο τρίτο: αφήστε ένα φίλτρο τάσεων να αποφασίσει εάν θα το εκτελέσει

Ορίστε μια απλή συνθήκη ενεργοποίησης: παύση του πλέγματος όταν η τιμή κλείνει εκτός ζώνης για πολλές διαδοχικές περιόδους σύνδεσης ή όταν το χάσμα μεταξύ ενός μικρού και ενός μεγάλου κινητού μέσου όρου υπερβαίνει ένα όριο. Το αργό Brent είναι ένα καλό παράδειγμα - το εύρος του από τις 5 έως τις 14 Οκτωβρίου ήταν 100,22 έως 106,06 δολάρια, περίπου 6%, και ένα μονόδρομο σκέλος όπως αυτό είναι ακριβώς το περιβάλλον που πρέπει να αποφεύγει ένα δίκτυο.

Τρία κοινά σφάλματα εκτέλεσης

Πρώτον, προσθέτοντας προς την αντίθετη κατεύθυνση μεσαία τάση επειδή "η τιμή είναι ήδη υψηλή", που αντικαθιστά την κατευθυντική κρίση με το πλέγμα. Δεύτερον, τρέξιμο χωρίς ανώτατο όριο έκθεσης, αφήνοντας τον αριθμό των βημάτων να διογκώνεται με αστάθεια. Τρίτον, αντιμετωπίζοντας την κυμαινόμενη απώλεια του δικτύου ως μη πραγματοποιηθείσα και αγνοώντας την πραγματική της επίδραση στη χρήση περιθωρίου - μόλις η χρήση πλησιάσει το επίπεδο ρευστοποίησης, η στρατηγική χάνει το χώρο που χρειάζεται για να συνεχίσει να λειτουργεί.

Η σειρά προσαρμογής

Προσαρμόστε με αυτήν τη σειρά: πρώτα μειώστε την έκθεση, δεύτερον διευρύνετε την απόσταση βημάτων, επαναπροσδιορίστε τη ζώνη τελευταία. Η μείωση της έκθεσης μειώνει αμέσως τον κίνδυνο, ενώ η διεύρυνση της απόστασης και ο επαναπροσδιορισμός της ζώνης χρειάζονται υποστήριξη εκ των υστέρων ελέγχου και δεν πρέπει να αυτοσχεδιάζονται ενώ οι θέσεις είναι ανοιχτές.